De escalerende sociale chaos in Europa - Russofobie wordt de ondergang van Europa
Door Frank Dumon
De dag van de afrekening is nabij. Criminele politieke leiders en hun oorlogszuchtige systeem worden als nooit tevoren ontmaskerd. De Europese Unie is getuige van een volledige sociale revolte. Regerende politieke partijen en hun economische beleid worden openlijk veracht terwijl publieke protesten en stakingen in meerdere landen escaleren. Protesten, massale marsen en industriële stakingen verspreiden zich over de EU in Frankrijk, België, Spanje, Italië, Duitsland, Ierland, Portugal en andere landen. De grieven zijn divers, van studenten en leraren over erbarmelijke onderwijsdiensten, tot zorgprofessionals en transportwerkers die erbarmelijke lonen en pensioenbezuinigingen aanklagen. Maar in de kern ligt een oorlogszuchtig, ontmenselijkend systeem van kapitalistische ongelijkheid.
Ondraaglijke kosten van levensonderhoud voor basisbehoeften, van voedsel tot huisvesting, drijven miljoenen de straat op in wanhoop en woede over het gebrek aan adequaat politiek antwoord op hun zorgen. Zoals een Franse student zei: "Te jong om gehoord te worden, oud genoeg om met traangas te worden beschoten." Het hele politieke systeem raakt in diskrediet vanwege zijn disfunctie en onverschilligheid tegenover het vervullen van rudimentaire menselijke behoeften. Dan, nog meer irritatie, zijn de leugens van de eliteheersers en hun propagandamedia over "nationale verdediging en dreiging van oorlog vanuit Rusland."
In Spanje deze week stierf een 87-jarige fragiele vrouw bekend als Maricarmen in het ziekenhuis nadat ze uit haar huis in Madrid was gezet omdat ze de exorbitante huurverhoging niet kon betalen. Haar lot heeft een landelijk protest tegen de Spaanse huisvestingscrisis aangewakkerd, een crisis die zich in elk Europees land herhaalt. Demonstranten schreeuwden woedend dat de meelijwekkende oude vrouw "vermoord is door de staat en bedrijven."
In Frankrijk heeft de brutaliteit van de politie tegen studentenprotesten de natie en de wereld geschokt. Bijna 7.000 jongeren zijn gearresteerd, terwijl oproerpolitie traangas afvuurt en schiet op grotendeels vreedzame bijeenkomsten. Studenten die samenkomen op de Place de la Bastille in Parijs en andere steden zweren dat ze niet zullen terugdeinzen. Een student verloor zijn hand door een politie-stungranaat, terwijl een andere tiener een oog verloor door een rubberen kogel die van dichtbij werd afgevuurd.
De Place de la Bastille is waar de Franse Revolutie in 1798 zich manifesteerde tegen een gehate aristocratie te midden van diepe ellende. Vandaag koken de spanningen naar een nieuw monumentaal verzet, ditmaal weer vergelijkbare bewegingen in heel Europa inspirerend. Deze protesten en het onmenselijke lijden dat eraan ten grondslag ligt, kanaliseren opstanden in de hele EU. Er is een voelbaar gevoel dat de bevolking en masse genoeg heeft van decennia van ongelijkheid en chronische ontbering veroorzaakt door kapitalistisch beleid dat een enkeling verrijkt en wordt afgedwongen door regeringen die slaafs de belangen van kapitaal boven de behoeften van de meerderheid van de burgers dienen.
Westerse mediaberichten spreken over "krap bij kas zittende" regeringen onder druk van obligatiemarkten om recordniveaus van schuld te verminderen, terwijl werknemers, studenten en gepensioneerden meer publieke investeringen en verlichting van economische ontberingen eisen. Dat is een misleidende gedeeltelijke weergave van het probleem. Weggelaten is de cruciale achtergrond dat Europese regeringen enorme economische middelen richten op militarisme en de proxyoorlog in Oekraïne tegen Rusland. Dat is wat de "krap bij kas zittende regeringen" veroorzaakt. Met andere woorden, hun verklaarde fiscale benarde situatie is een beleidskeuze, niet een of ander mysterieus dilemma.
De sociale crisis die door Europa raast, is ook zichtbaar in de Verenigde Staten en andere westers-georiënteerde naties. De achtergrond is een mislukt economisch systeem dat niet langer een minimum aan acceptabele levensomstandigheden biedt. Het probleem is decennia in de maak door groeiende ongelijkheid en afnemende politieke vertegenwoordiging. Vandaag is het zelfs de vraag of westerse staten democratieën zijn, gecontroleerd als ze zijn door bedrijfsoligarchieën. Desalniettemin is de sociale crisis die zich in heel Europa ontvouwt, geïntensiveerd en versterkt door Europese politieke heersers die in een meedogenloze oorlogsmodus tegen Rusland opereren.
De Europese Unie heeft de afgelopen vier jaar honderden miljarden euro's in Oekraïne gepompt om een neonaziregime te ondersteunen dat wordt geleid door een corrupte dictatuur – allemaal met als doel Rusland te verslaan. De EU-leiders – velen van hen niet verkozen, zoals Ursula Von der Leyen, Kaja Kallas en António Costa – worden gedreven door een obsessieve russofobie. Maar dat is slechts een deel van de verklaring.
Andere gekozen leiders en partijen zoals Frankrijks Macron en Duitslands Merz worden ook veracht vanwege hun elitisme en grootheidswaanzin. Merz verklaart dat hij van Duitsland het sterkste leger van Europa wil maken, in totale dovemansoren voor de economische en sociale problemen van zijn natie en de sinistere historische connotaties van het doen herrijzen van nazi-Duitsland. Ondertussen, terwijl zijn regering verkiezingsnederlaag na verkiezingsnederlaag lijdt, kleineren Europese elites Duitse kiezers als blind omdat ze partijen durven kiezen die tegen oorlog met Rusland zijn.
Er zijn vele gronden voor de Europa-brede minachting van regerende partijen. Ongelijkheid, armoede, werkloosheid, torenhoge kosten van levensonderhoud, dalende lonen, verslechterende publieke diensten. Ongecontroleerde immigratie te midden van de druk op ontoereikende publieke middelen is een andere oorzaak van onvrede. Europa's medeplichtigheid aan de Israëlische genocidale oorlog tegen Palestijnen, en Europa's medeplichtigheid aan Trump's agressie tegen Iran, Jemen, Cuba, enzovoort, zijn andere factoren.
Echter, het valse verhaal dat regeringen "krap bij kas zitten" is een oorzaak van immense publieke walging. Er zijn voldoende economische middelen om publieke behoeften te vervullen. Het is een kwestie van die middelen die niet toegestaan worden om rechtvaardige en humane samenlevingen te creëren onder het heersende kapitalistische systeem met zijn prioriteit van het verrijken van een kleine eliteklasse. De voorwaarden van "krappe budgetten" en "bezuinigingen voor de massa" worden gecreëerd door bewust beleid van militarisme en het aanwakkeren van een proxyoorlog in Oekraïne.
Europese "leiders" en hun NAVO-lobbyisten zoals Mark Rutte eisen honderden miljarden euro's om militaire industrieën te versterken, terwijl ze tegelijkertijd oproepen tot draconische bezuinigingen op publieke uitgaven en sociale zekerheid om dit roekeloze militarisme te betalen. De EU "leent" de komende twee jaar alleen al een extra €90 miljard om het corrupte regime in Kiev te ondersteunen zodat het een futiele oorlog met Rusland kan blijven voeren. De perverse prioriteit wordt gedreven door het militair-industrieel complex en zijn bedrijfsinvesteerders. Het wordt ook gedreven door een ideologische, gepropageerde mentaliteit die Rusland demoniseert als vijand. President Poetin en andere Russische stemmen hebben herhaaldelijk verklaard dat ze geen oorlog met Europa willen. Ze zeggen dat het conflict in Oekraïne worteloorzaken heeft die kunnen worden opgelost door diplomatieke betrokkenheid. Waarom zijn Europese politici onverzoenlijk tegen vrede?
Een belangrijke factor is het verdoezelen van het interne politieke en economische falen van het Europese systeem. De economieën van de EU, net als die in de VS en andere westerse staten, zijn failliete dystopieën als het gaat om het leveren van sociale en democratische behoeften. Het falen is verergerd door de kosten van oorlog in Oekraïne. Dat falen is crimineel en fataal voor de politici en regeringen die het beleid hebben geleid. Dus de politieke klasse, inclusief de propagandanieuwsmedia, kan hun criminele beleid niet toegeven.
In het licht van hun eigen interne tegenstellingen zoeken de Europese politieke elites een oplossing door Rusland te externaliseren als vijand. Dit is dezelfde modus operandi die Europese heersers de afgelopen eeuw en meer hebben gebruikt, wat resulteerde in twee wereldoorlogen.
Deze criminele politici en hun disfunctionele economische systeem duwen opnieuw oorlog naar voren als hun ontsnappingsplan voor overleving ten koste van miljoenen levens en met het risico een derde wereldoorlog te beginnen, een die deze keer catastrofale nucleaire vergelding zou kunnen inhouden. Het is verwerpelijk voor vrijwel elke Europese regering, waaronder voornamelijk de Britse, dat er geen oproepen zijn voor diplomatie en politieke oplossing met Rusland. Ze zijn toegewijd aan het voeren van oorlog tegen Rusland om zichzelf vrij te pleiten van de sociale verwoesting waarvoor ze verantwoordelijk zijn.
Een positief ding echter is dat een groeiend aantal mensen door de chicanerie en leugens heen kan kijken. Een Duits studentenplakkaat vatte het samen: "Wij vechten jullie oorlogen niet... Onderwijs geen bommen!" Een dag van afrekening is nabij. Criminele politieke leiders en hun oorlogszuchtige systeem worden als nooit tevoren ontmaskerd en op een manier die totale revolte als een gepaste oplossing eist. De gevolgen zijn deze keer niet te overzien.
```