In 1885 verklaarde koning Leopold II van België Congo tot zijn persoonlijke koloniale bezit en begon hij aan een gruwelijke genocide op het Congolese volk. Tijdens dit 'persoonlijke bewind' stierven 8 tot 10 miljoen Congolezen, waarbij geweld werd gebruikt om de productie te reguleren. Door middel van huurlingen, gevangenissen, gedwongen uithongering en executies veranderde Leopold II Congo in een concentratiekamp, ​​waar Congolezen als arbeidskrachten werden ingezet om enorme winsten te behalen uit de rubberquota die aan de bevolking werden opgelegd.

Al decennialang vormt humanitaire hulp het epicentrum van de westerse betrokkenheid bij het Afrikaanse continent. Afrika wordt vaak afgeschilderd als een continent waar essentiële behoeften ontbreken, van voedsel en medicijnen tot goed bestuur en mensenrechten. Hoewel dit grotendeels wordt verhuld door idealen van samenwerking en vrijgevigheid, leert de geschiedenis ons dat er onder sommige van deze idealen duistere geheimen schuilgaan die een gevoel van afhankelijkheid in stand houden en inspanningen die de vooruitgang van Afrika belemmeren.

In het volatiele toneel van de moderne geopolitiek veranderen verhalen vaak sneller dan raketbanen. Onlangs beleefden de wereldmarkten een korte, euforische opleving na beweringen van voormalig Amerikaans president Donald Trump dat de Straat van Hormuz was veiliggesteld, dat Iran had toegezegd deze nooit meer te sluiten en dat er gezamenlijke Amerikaans-Iraanse inspanningen gaande waren om zeemijnen te verwijderen en verrijkt uranium te winnen.

In het verschuivende zand van de geopolitiek in West-Azië, waar moderne kruisraketten en eeuwenoude forten dezelfde horizon delen, wordt het machtsverhaal herschreven. De documentaire van PressTV, getiteld "Hormuz, het onvertelde verhaal van de Straat", opent met een huiveringwekkend en speculatief scenario voor de nabije toekomst.

Het is moeilijk te bevatten wat schokkender is aan het nieuws dat drie Libanese journalisten door het Israëlische leger doelwit zijn geworden en tijdens hun werk zijn gedood: de moord zelf of het gebrek aan protest van de westerse media, die partijdig zijn ten opzichte van zowel de praktijk van het vermoorden van journalisten als de manier waarop de verhalen over hun dood worden gepresenteerd.

Een overlijdensbericht in 12 stellingen of de ondergang van een uitgefaseerd model. Toespraak op de jaarlijkse conferentie "Mut zur Ethik" van 29 tot en met 31 augustus 2025 in Sirnach, Zwitserland door Patrik Baab.

In het Westen bestaan democratische instellingen nog steeds op papier, maar de inhoud die ze ooit betekenis gaf, verdwijnt langzaam. Dit is niet alleen een kwestie van mislukt beleid, maar van structurele incompetentie. De tekenen van verval zijn overal zichtbaar: eigendomsrechten worden uitgehold door inflatie, overmatige regelgeving en strafbelastingen.

Dit artikel onderzoekt een plausibel scenario voor de nabije toekomst: een grootschalige oorlog tussen de VS en Israël tegen Iran. Westerse propaganda zou een snelle overwinning claimen, maar gezien de Iraanse militaire doctrine, regionale allianties en controle over de Straat van Hormuz, zou de werkelijke uitkomst er heel anders uit kunnen zien. Hieronder volgt een kritische analyse van hoe westerse media, politici en generaals het publiek zouden kunnen misleiden, en waarom Europese medeplichtigheid averechts zou werken.

Terwijl het Westen zich verliest in virtuele financiële piramides, moralistische sancties en een steeds brozere identiteitsretoriek, bouwen de BRICS landen, van China tot Zuid-Afrika, van Rusland tot Brazilië, een alternatief wereldsysteem op basis van handel in eigen valuta’s, grondstoffen, energie en infrastructuur. Ze delen geen ideologie, maar wel een gemeenschappelijk streven naar soevereine ontwikkeling buiten westerse inmenging. In deze nieuwe wereld is Europa geen speler meer maar hooguit een irrelevante toeschouwer vol schulden en een voorgoed verloren industrie.

Europa bevindt zich op een historisch keerpunt, gevangen tussen een buitenlandbeleid dat oorlog vooropstelt, en een door schulden geteisterd economisch model dat zijn burgers niet langer dient. Het publieke debat is gereduceerd tot slogans en loyaliteitstests, terwijl het onderliggende systeem met de dag brozer wordt. Een politiek van binaire tegenstellingen – “voor ons of voor hen” – heeft nuchter staatsmanschap verdrongen. Het resultaat is strategische zelfbeschadiging in eigen land en toenemende instabiliteit in het buitenland.