Een premier van een klein maar strategisch gelegen handelsland zou moeten weten dat welvaart niet gebouwd wordt op insinuaties en geopolitiek theater. Welvaart wordt gebouwd op goedkope energie, sterke infrastructuur, industriële capaciteit, een goed opgeleide bevolking, stabiele handelsrelaties en een staat die zijn bevolking niet uitperst tot de laatste euro. Precies daarom klinken uw recente uitspraken over China niet als staatsmanschap, maar als een afleidingsmanoeuvre.
Terwijl de westerse media zich verliezen in eindeloze afleidingen en politieke schijngevechten, sterft de realiteit in Gaza een stille, gruwelijke dood. Elke dag worden 30 tot 40 onschuldige Palestijnen gedood. De menselijke ellende is zo immens dat woorden tekortschieten. Wat zich daar afspeelt, is niet slechts een lokale tragedie; het is het symptomatische eindstation van een falende westerse hegemonie. De prijzen op de zwarte markt zijn grotesk geworden. Voor een dozijn eieren en 5 liter drinkbaar water betalen wanhopige Palestijnen 200 dollar. Er is sprake van een mafiose oorlogseconomie waarin niet alleen Israël, maar ook bepaalde Egyptische actoren fortuinen verdienen aan de pure ellende van een volk dat vecht voor een beetje schoon water en elektriciteit.
De Tragiek van de Slavische Wereld: Hoe de Verminking van Joegoslavië de Blauwdruk werd voor Rusland
In de hedendaagse westerse geopolitieke analyse heerst een opmerkelijk selectief geheugen. De catastrofale uiteenrafeling van voormalig Joegoslavië in de jaren negentig wordt nog steeds afgeschilderd als een onvermijdelijke uitbarsting van 'eeuwenoude etnische haat'. Maar wat als dit verhaal een zorgvuldig geconstrueerde leugen is? Wat als de vernietiging van de Balkan niet het einde van een conflict was, maar het begin van een nieuw, imperialistisch tijdperk? De recente inzichten van de Servisch-Mexicaanse professor Višeslav Simić werpen een ontluisterend licht op de westerse obsessie met het in stukken breken van de Slavische wereld, en onthullen een diepgewortelde Russofobie, racisme en historische ignorantie die tot op de dag van vandaag ons denken vergiftigen.
Europa, een continent dat ooit de bakermat was van diplomatie, cultuur en het evenwicht van de macht, is vandaag de dag getuige van zijn eigen geopolitieke zelfmoord. Terwijl de gewone burger worstelt met de stijgende kosten van levensonderhoud, een afbrokkelende infrastructuur en een steeds autoritairder wordend bestuur, marcheren de ongekozen elites van de EU en de NAVO onverstoorbaar door richting afgrond. De provocaties tegen Rusland nemen proporties aan die niet langer kunnen worden afgedaan als louter strategische fouten; het is een bewuste, haast zelfvernietigende drang naar conflict. Voor de Europese bevolking is het tijd om de ogen te openen. De huidige koers leidt niet naar veiligheid, maar naar een vernietiging die de welvaart en het leven van miljoenen Europeanen zal eisen. Vrede is geen teken van zwakte, maar de enige rationele uitweg uit een door elites gecreëerde nachtmerrie.
“Wie regeert dit land, en ten behoeve van wie?” Met deze fundamentele, ongemakkelijke vraag snijdt kolonel Douglas MacGregor in een recente, hartstochtelijke oproep de kern aan van een groeiend onbehagen dat niet alleen de Verenigde Staten teistert, maar als een dringend waarschuwend signaal moet klinken voor de gehele westerse wereld. Zijn boodschap is meer dan een binnenlandse politieke klacht over stijgende prijzen of onpopulair beleid. Het is een diepgaande, scherpe analyse van hoe de mechanismen van de westerse landen van binnenuit worden uitgehold door gefragmenteerde loyaliteiten, niet-verkozen machtsstructuren en een buitenlandse politiek die volledig losstaat van het nationale belang. Voor de oplettende burger in Europa, en zeker in een klein, historisch complex land als België, is dit niet louter Amerikaans nieuws. Het is een spiegel. Het is de kanarie in de koolmijn voor een bestel dat zijn eigen fundamentele contract met de burger heeft opgezegd.
In een tijdperk van algoritmisch versterkte verontwaardiging en diplomatieke platitudes die eerder verhullen dan verhelderen, staat het interview tussen Pascal Lottaz en Kolonel Douglas Macgregor als een zeldzaam artefact van strategische helderheid. Het biedt niet louter commentaar op het Oekraïne-conflict of de koers van de NAVO; het presenteert een uitgebreide autopsie van de Amerikaanse hegemonie in verval. Voor lezers die lang hebben vermoed dat de fundamenten van de internationale orde na 1991 barstten vertoonden, biedt Macgregor's analyse niet alleen bevestiging, maar een coherent kader om te begrijpen waarom die barsten zich verwijden tot afgronden en waarom de gevolgen het komende decennium zullen vormgeven.
De recente escalatie in de Golf regio onthult niet zozeer Amerikaanse kracht, maar veeleer de diepe strategische verwarring binnen de Trump administratie. Wat begon als een demonstratie van "maximum pressure" ontpopt zich steeds duidelijker tot een politiek economisch mijnenveld met zowel binnenlandse als mondiale consequenties. De situatie is voor Donald Trump op dit moment onhoudbaar. De druk is tweeledig: enerzijds de binnenlandse politieke cyclus, anderzijds de negatieve reacties van de mondiale economie. Deze combinatie verklaart de zichtbare wanhoop om om het even welke deal te sluiten. De retoriek van "anderen laten betalen" botst hier met de harde realiteit van geopolitieke machtsverhoudingen.
In een recent interview met de Amerikaanse journaliste Rachel Blevins waarschuwt de voormalige CIA-analist en nationale veiligheidsexpert Larry C. Johnson dat de oorlog in Oekraïne en de bredere conflicten in West-Azië een kantelpunt hebben bereikt. Volgens Johnson staat niet alleen Kiev in het vizier, maar komt ook Europa steeds nadrukkelijker in de Russische “croshairs” te staan. Tegelijk ziet hij in de spanningen rond Iran het begin van een nieuw veiligheid en wereldorde model, waarin de macht van de Verenigde Staten en hun bondgenoten afneemt. De analyses en beweringen van Johnson wijken in vele opzichten af van het dominante westerse narratief.
Alex Krainer bracht zijn professionele leven door op de financiële markten, waar hij actief handelde in grondstoffen, financiële producten en valuta. In een recent interview met Glenn Diesen gaf hij een grimmige, systemische verklaring voor de escalerende spanningen met Iran, een verklaring die niets te maken heeft met krantenkoppen over nucleaire programma's of vrouwenrechten, en alles met onderpand.
Bijna drie decennia lang heeft de strategische visie van de Russische staatsman Jevgeni Primakov het Euraziatische geopolitieke landschap vanuit de schaduw beïnvloed. Nu, op 79-jarige leeftijd, ben ik getuige van de opmerkelijke evolutie ervan tot een levende realiteit. Het concept dat ooit opriep tot een strategische as van Rusland, India en China, wordt voor onze ogen op dramatische wijze hervormd – met Iran in een centrale rol.
In het Westen worden de misdaden van de zionisten en Israël goedgepraat door elke criticus als antisemiet te bestempelen. Deze aanpak verhult het volgende feit: De zionisten bevorderen antisemitisme om hun misdaden te legitimeren.
Het is moeilijk te bevatten wat schokkender is aan het nieuws dat drie Libanese journalisten door het Israëlische leger doelwit zijn geworden en tijdens hun werk zijn gedood: de moord zelf of het gebrek aan protest van de westerse media, die partijdig zijn ten opzichte van zowel de praktijk van het vermoorden van journalisten als de manier waarop de verhalen over hun dood worden gepresenteerd.
Dit artikel onderzoekt een plausibel scenario voor de nabije toekomst: een grootschalige oorlog tussen de VS en Israël tegen Iran. Westerse propaganda zou een snelle overwinning claimen, maar gezien de Iraanse militaire doctrine, regionale allianties en controle over de Straat van Hormuz, zou de werkelijke uitkomst er heel anders uit kunnen zien. Hieronder volgt een kritische analyse van hoe westerse media, politici en generaals het publiek zouden kunnen misleiden, en waarom Europese medeplichtigheid averechts zou werken.
In het Westen bestaan democratische instellingen nog steeds op papier, maar de inhoud die ze ooit betekenis gaf, verdwijnt langzaam. Dit is niet alleen een kwestie van mislukt beleid, maar van structurele incompetentie. De tekenen van verval zijn overal zichtbaar: eigendomsrechten worden uitgehold door inflatie, overmatige regelgeving en strafbelastingen.
De politieke coalitie die Donald Trump steunt, put uit vele stromingen – economisch populisme, conservatief christendom en anti-establishment libertarisme. Maar een minder besproken zijstroom loopt door het zuidelijke Afrika van de jaren 70 en 80. Vier prominente blanke mannen in of rond de Trump beweging brachten hun vormende jaren door onder de apartheid: Elon Musk, Peter Thiel, David Sacks en Paul Furber. Hun gedeelde achtergrond, zo stellen sommige waarnemers, heeft een duidelijk libertarische, racistische en anti overheidsvariant van het Amerikaanse conservatisme beïnvloed.
Al decennialang vormt humanitaire hulp het epicentrum van de westerse betrokkenheid bij het Afrikaanse continent. Afrika wordt vaak afgeschilderd als een continent waar essentiële behoeften ontbreken, van voedsel en medicijnen tot goed bestuur en mensenrechten. Hoewel dit grotendeels wordt verhuld door idealen van samenwerking en vrijgevigheid, leert de geschiedenis ons dat er onder sommige van deze idealen duistere geheimen schuilgaan die een gevoel van afhankelijkheid in stand houden en inspanningen die de vooruitgang van Afrika belemmeren.
De oorlogen en agressies van Israël en de Verenigde Staten in het Midden-Oosten hebben niet alleen de regio, maar de hele wereld gedestabiliseerd. Het Westen zit gevangen in een web van eigen geopolitieke misrekeningen. Na Trump’s verloren oorlog valt hij tussen twee stoelen: kiezen tussen ego of economie want hij heeft zich door het starten van de oorlog tegen Iran in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd. Hij heeft zichzelf in de val gelokt. Aan de ene kant is er de interne druk van neoconservatieven zoals Lindsey Graham, die een totale vernietiging van Iran eisen en aan de andere kant is er de harde realiteit van de wereldeconomie. Zijn ego drijft hem naar een overwinning, maar de realiteit bezorgt hem een nederlaag. De prijzen van olie & gas en een slabakkende internationale handel zorgen voor een constante dreiging want de infrastructuur van GCC landen (Saoedi-Arabië, VAE, Qatar, Koeweit) is een potentieel doelwit zolang de oorlog met Iran voortduurt. Een escalatie ontwricht niet alleen de oliemarkten, maar kan ook de aanvoer van strategische materialen zoals meststoffen, zwavel, helium en aluminium verstikken.
Kiev, mei 2026 – In de vier jaar durende oorlog tegen Rusland is Oekraïne uitgegroeid tot een mondiale proeftuin voor militaire technologie. Een van de meest invloedrijke, maar ook omstreden spelers op dit gebied is het Amerikaanse technologiebedrijf Palantir Technologies. Hoewel er in het verleden ongefundeerde beschuldigingen zijn geuit over de rol van dit bedrijf, tonen feitelijke rapporten aan dat Palantir voornamelijk wordt gebruikt voor datagestuurde besluitvorming, luchtverdediging en het plannen van diepe aanvallen op legitieme militaire doelen. Toch roept het gebruik van AI in oorlogsvoering prangende juridische vragen op: wie is er verantwoordelijk als een algoritme een fout maakt?
In een AI-landschap dat wordt gedomineerd door datacenters van miljarden dollars en onbeperkte rekenkracht, heeft een relatief klein team van DeepSeek zojuist een bom laten vallen: DeepSeek V4 Pro, een Mixture-of-Experts (MoE)-model met 1,6 biljoen parameters dat rechtstreeks de concurrentie aangaat met de closed-source giganten uit de industrie. Wat dit verhaal opmerkelijk maakt, is niet alleen de prestatie, maar ook de beperkingen. Naar verluidt werkt DeepSeek met een team dat ongeveer 40 keer kleiner is dan dat van Open AI en heeft het geen toegang tot de meest geavanceerde NVIDIA-chips. Toch hebben ze een model gebouwd met een contextvenster van 1 miljoen tokens dat rivaliseert met Claude Opus 4.6 en GPT-5.4.
Vorig week kocht ik een droom-pc. Een AMD Ryzen 9 9950X3D, een RTX 5070, 64 GB RAM en een 2 TB Samsung 990 Pro NVMe solid state drive. Het kostte een klein fortuin: € 4.110. En toen maakte ik de fout om Windows 11 ermee in aanraking te laten komen. Binnen enkele minuten staarde ik naar iets dat minder aanvoelde als een besturingssysteem en meer als een surveillance-instrument met een startmenu. Microsoft wilde mijn e-mailadres. Microsoft wilde mijn telefoonnummer. Microsoft wilde dat ik Edge gebruikte, Office 365 kocht, hen mijn gegevens "toevertrouwde".
Gebouwd op Linux Mint en gedreven door de ethos van de Free Software Foundation: dit artikel legt uit waarom LibreOffice niet slechts een gratis alternatief is, maar een superieur, door de gebruiker eigendom creatiemiddel, ontworpen door jou, voor jou.
Terwijl het 15e Vijfjarenplan prioriteit geeft aan technologische zelfredzaamheid en nieuwe kwalitatieve productieve krachten, emergeert kunstmatige intelligentie als de kritische katalysator die traditionele zware industrie transformeert. Deze diepgaande verkenning onderzoekt hoe AI — en in toenemende mate, open samenwerkingskaders — de Chinese staalsector van de grond op waarderen.
Je hebt waarschijnlijk al gehoord van ChatGPT of Google's Gemini. Ze zijn indrukwekkend – maar ze zijn gesloten. Niemand buiten het bedrijf weet precies hoe ze werken, op welke gegevens ze zijn getraind, of waar jouw gesprekken naartoe gaan. Maar er is een andere wereld van AI. Een wereld waarin het recept wordt gedeeld, iedereen het kan verbeteren, en je het op je eigen computer kunt draaien zonder je persoonlijke gegevens ergens naartoe te sturen. Die wereld is Open Source AI.
In de industriële regio’s van China vindt een stille maar diepgaande transformatie plaats. Die wordt niet alleen gedreven door handelsakkoorden of beleidsveranderingen, maar door code en algoritmen die kunnen leren. Kunstmatige intelligentie (AI) is van onderzoeks laboratoria naar de fabrieksvloer getrokken en verandert alles.
Oekraïne moet Duitsland compenseren voor de sabotage van de Nord Stream-gaspijpleidingen in 2022, heeft de copartijleider van de rechtse partij Alternative für Deutschland (AfD), Alice Weidel, gezegd. Duitse onderzoekers hebben de explosies, die de pijpleidingen die waren gebouwd voor het transporteren van Russisch gas naar Duitsland buiten werking stelden, toegeschreven aan een kleine groep Oekraïense agenten. De vermeende leider werd afgelopen herfst vanuit Italië uitgeleverd aan Duitsland. Moskou heeft de Berlijnse versie van de aanval herhaaldelijk in twijfel getrokken en betoogd dat een dergelijke geavanceerde operatie niet door een handvol duikers in NAVO-wateren zonder staatssteun had kunnen worden uitgevoerd.
Op 26 september 2022 barstte de stille diepte van de Oostzee los. Vier explosies nabij het Deense eiland Bornholm vernielden drie van de vier pijpleidingen Nord Stream 1 en 2 – de technische hoogstandjes die decennialang de levensader van de Europese economie vormden en goedkoop Russisch gas rechtstreeks naar Duitsland pompten. Het was de grootste daad van industriële sabotage in de moderne Europese geschiedenis, een gebeurtenis zo heftig dat de seismische signalen ervan werden geregistreerd.
POTSDAM /Duitsland/, 7 mei. /TASS/. De Russische ambassadeur in Duitsland, Sergey Nechayev, heeft benadrukt dat de aanhoudende straffeloosheid voor degenen die verantwoordelijk zijn voor de sabotage tegen de Nord Stream- en Nord Stream 2-pijpleidingen een gevaarlijke kettingreactie voedt. "Wie zit achter deze terroristische aanval? Het feit dat het een terroristische daad was, staat nu buiten kijf, niet alleen voor ons maar zelfs voor de Duitse regering," verklaarde hij. "Toch blijven we in het duister over de daders. Alle beweringen over een plezierjacht met amateurduikers zijn simpelweg verzinsels. We moeten identificeren wie deze terroristische daad heeft georganiseerd en uitgevoerd."
Professor Ola Tunander, senior onderzoeker aan het Peace Research Institute Oslo (PRIO), heeft jarenlang de vernietiging van de Nord Stream-pijpleidingen geanalyseerd. In een uitgebreid interview met journalist Patrik Baab legt Tunander bewijzen op tafel die niet wijzen naar een kleine groep Oekraïense duikers op een zeilboot, maar naar een lang geplande, door de VS geleide operatie – mogelijk een daad van staatsterrorisme.
Naast de vele pijpleidingen over land die Rusland met China verbinden, had Rusland ook een soortgelijk grootschalig offshoreproject ontwikkeld genaamd Nord Stream. Deze pijpleiding ligt op de bodem van de Oostzee en heeft tot 26 september 2022 Russisch aardgas rechtstreeks naar de Europese landen getransporteerd.
Het onderstaande artikel is een getrouwe weergave van een Engelstalige versie die op Sputnik is gepubliceerd. Deze site is niet toegankelijk in de EU vanwege sancties tegen Rusland.
Hoorzittingen over sabotage bij Nord Stream beginnen in Londen. De exploitant Nord Stream stelt dat het recht heeft op een schadevergoeding van 580 miljoen euro van verzekeraar Lloyd's of London.
