Er zit een morele les in dit alles

Wie over deze mensen spreekt alsof het minderwaardige mensen zijn, alsof het om een minderwaardige beschaving gaat, is een idioot. Een absolute idioot, als hij werkelijk gelooft wat hij zegt. Dan ken je onvoldoende geschiedenis. Je begrijpt onvoldoende van geografie en je kent de geschiedenis van imperia niet goed genoeg om de waarheid onder ogen te zien. In plaats daarvan lieg je deze mensen gewoon recht in het gezicht. Het wordt tijd dat we vertrekken. Het wordt tijd dat we uit Zuid-West Azië worden gezet. Wat hebben we daar eigenlijk gedaan? Vrijwel dagelijks hebben we corrupte machthebbers geholpen en in staat gesteld om over hun bevolking te heersen, een enorm deel van de rijkdom van hun land naar zich toe te trekken en zichzelf steeds verder te corrumperen — soms tot op het obscene af. Wij hebben dat laten gebeuren. Wij hebben het mogelijk gemaakt. Het Amerikaanse imperium heeft achter dit soort kwaadaardig bestuur in Zuid-West Azië gestaan, en in het bijzonder in de Arabische landen. Condoleezza Rice had gelijk toen ze in Caïro haar toespraak hield en zei: “Het is tijd voor verandering.” Dick Cheney vond dat helemaal niet leuk, maar ze zei het wel. Ik weet niet wat er inmiddels met haar gebeurd is. Haar naam stond zelfs op een Chevron olietanker. Tegenwoordig lijkt ze bijna zelf een kleine Cheney te zijn geworden.

Amerikaanse steun aan Saoedi-Arabië

Nima Alkorshid: Kolonel, ze proberen Saoedi-Arabië op twee gebieden te helpen. Enerzijds met de luchtverdediging en anderzijds met de militaire capaciteiten van Saoedi-Arabië. De Verenigde Staten leveren gevechtsvliegtuigen en munitie.

Wilkerson: En ze leveren ook inlichtingen, precies zoals vroeger. We vertellen hen waar de doelen zich bevinden, wie zich waar bevindt, waar troepenconcentraties zijn enzovoort. Voor zover ik begrijp, gebruiken de Saoedi's vooral hun F-15's met groot bereik. Ze krijgen bovendien munitie met maximaal bereik. Daarmee krijg je in feite iets dat bijna als een glijbom functioneert, met een bereik van ongeveer 55 tot 57 kilometer, misschien zelfs 60 kilometer. Wat de Saoedi's vroeger deden — en ik vermoed dat ze nu hetzelfde doen, want veel moediger zijn ze ondertussen niet geworden — was op zeer grote hoogte vliegen om te voorkomen dat ze werden neergeschoten. Vervolgens wierpen ze hun munitie van zo'n grote afstand en hoogte af dat die soms het theoretische maximale bereik bereikte en daarna vrijwel als een gewone ongeleide bom uit de lucht viel omdat het doel eenvoudigweg te ver verwijderd was. Volgens mij is dat ongeveer wat er gebeurde bij die schoolbus waarbij tientallen kinderen en hun leraren werden gedood. We lijken bijzonder goed te zijn geworden in het doden van kinderen en leraren en in het opblazen van scholen en schoolbussen. De Saoedi's zouden nauwelijks weten hoe ze een oorlogsmisdaad moeten definiëren. Vergeet niet: dit zijn dezelfde mensen die Jamal Khashoggi in stukken hebben gesneden.

Drones, raketten en een nieuwe vorm van oorlogvoering

Nima Alkorshid: In een van de video's die Ansar Allah vandaag publiceerde, is te zien hoe nauwkeurig ze de door Saoedi-Arabië gesteunde strijdkrachten treffen. Kijk eens naar deze beelden, kolonel. Kijk naar het doel en naar de voertuigen.

Wilkerson: Dit is de nieuwe oorlogvoering: drones en ballistische raketten. Hun capaciteiten en de nauwkeurigheid waarmee ze doelen treffen zijn opmerkelijk. Een van de belangrijkste redenen waarom ze zo succesvol zijn, is dat ze toeslaan zodra ze ontdekken dat vijandelijke troepen zich verzamelen — bijvoorbeeld rond een hoofdkwartier of op een andere locatie waar grotere aantallen manschappen bijeenkomen. Dan slaan ze hard toe. Ik weet dit niet als feit, en ik wil dat nadrukkelijk zeggen, maar ik moet rekening houden met de mogelijkheid dat er satellietinformatie wordt gedeeld, mogelijk via Iran en misschien afkomstig van China. Deze mensen zijn bovendien buitengewoon vindingrijk. Ze doen opmerkelijke dingen. Het is dus ook mogelijk dat ze zelf een manier hebben gevonden om toegang te krijgen tot bestaande satellietverbindingen. 

Daarmee bedoel ik uiteraard niet dat ze zelf satellieten hebben gelanceerd, maar misschien hebben ze geleerd hoe ze gebruik kunnen maken van verbindingen van anderen. Het zou me echter niet verbazen als er enige vorm van informatie-uitwisseling bestaat. Ik luister al geruime tijd naar Xi Jinping, zeker sinds die recente bijeenkomst die bijna het karakter van een topontmoeting had. Ik denk dat hij een beslissing heeft genomen. Ten eerste: volgens hem zijn ze in Washington gek geworden. Ten tweede: hij kan het zich niet veroorloven om niets te doen tegen die waanzin. En met “tegemoetkomen” bedoel ik niet dat hij Washington tevreden probeert te stellen. Ik bedoel dat hij die waanzin zal moeten uitdagen en maatregelen zal moeten nemen om te voorkomen dat ze gebieden binnendringt die uiteindelijk schadelijk voor China zullen worden — voor zover dat niet al het geval is. Ik denk daarom dat Xi voortaan een bijzonder moeilijke tegenstander zal zijn. Misschien heeft wat hij in Trump heeft gezien hem tot de conclusie gebracht dat er geen hoop bestaat op een werkbare relatie. Hij lijkt daarom besloten te hebben degenen te steunen die in staat zijn het imperium werkelijk een les te leren.Kan de oorlog in Jemen regionaliseren?

Nima Alkorshid: Denkt u, kolonel, dat de Verenigde Staten of andere landen zich op een bepaald moment met grondtroepen in Jemen zouden kunnen mengen? Kijk eens naar het terrein.

Wilkerson: Laat me eerst één punt maken. Ik denk dat dit conflict zal regionaliseren. Dat heb ik vanaf het begin gezegd. Misschien zal het uiteindelijk zelfs globaliseren. Dat is waar we hier mee spelen. We zien mogelijk de openingsschoten van een veel grotere oorlog. Donald Trump is ermee begonnen en hij zal er nog grote spijt van krijgen — tenminste, als Donald Trump überhaupt in staat is ergens spijt van te hebben. Soms betwijfel ik dat.

Nima Alkorshid: Kijk naar het terrein van Jemen.

Wilkerson: Dit zijn in wezen bergbewoners. Het is ongelooflijk terrein. Ze komen uit de bergen in het noorden. In zekere zin lijken ze op de Afghanen uit de Hindu Kush. Het doet denken aan de houding: “Kom maar naar mijn bergen, Britse soldaat. Ik wacht je op bij de bergpas met mijn geweer. Jij mag je Gatling guns, langeafstandsgeweren en al je andere wapens meenemen; ik wacht je op bij de pas.” Het zijn dat soort mensen. Ze zijn hard. Ze zijn buitengewoon taai. Mensen die in dergelijke bergen leven, zijn dat vaak. Denk bijvoorbeeld aan de Basken in Spanje. Alleen al een geweer en andere uitrusting door zo'n terrein dragen is ongelooflijk zwaar. Het doet bijna denken aan de campagnes in de eilanden van de zuidwestelijke Stille Oceaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als je die bergen ziet, begrijp je waarom legers artillerie en voorraden met muilezels moesten vervoeren. Mensen vroegen: waarom hebben ze muilezels nodig? Wel, daarom. Je krijgt daar geen vrachtwagen naar boven. Je krijgt er zelfs nauwelijks een jeep.Saoedi-Arabië, Pakistan en Turkije

Nima Alkorshid: Gisteren vond er een ontmoeting plaats tussen Saoedi-Arabië, Pakistan en Turkije. Er werd gesproken over het sturen van wapens en militairen naar Saoedi-Arabië. Het is niet bevestigd of daadwerkelijk troepen zullen worden gestuurd. Denkt u dat ze militairen naar Jemen zullen sturen?

Wilkerson: Misschien sturen ze een symbolische eenheid. Maar ik denk niet dat ze zich op grote schaal op de grond zullen engageren om Mohammed bin Salman en Saoedi-Arabië te verdedigen. Ik geloof eenvoudigweg niet dat iemand dat gaat doen. De Fransen en Britten kunnen zich op de borst kloppen en zeggen dat ze dit of dat zullen sturen. Andere Europeanen kunnen hetzelfde doen. Maar zoals Douglas Macgregor voortdurend opmerkt: de Europese NAVO-landen — Turkije buiten beschouwing gelaten — zouden nauwelijks in staat zijn een volledige divisie operationeel op de been te brengen. En hoe zouden ze die troepen daar überhaupt krijgen? Gaan ze daarvoor onze schepen en vliegtuigen gebruiken? Het idee dat Europeanen, Pakistanen, Turken of anderen zich op grote schaal in dit conflict zouden mengen, is militair nauwelijks logisch. Tenzij je natuurlijk aan Israël denkt. Dan wordt het een ander verhaal.

Zijn de troepenbewegingen eigenlijk tegen Israël gericht?

Als je strijdkrachten verplaatst en manoeuvreert om ze op bepaalde posities te krijgen, dan doe je dat misschien helemaal niet om de Houthi's te bestrijden. Misschien positioneer je ze uiteindelijk om tegen Israël te kunnen optreden. Ik denk dat dit mogelijk de werkelijke betekenis is van deze toenadering en van het zogenaamde defensiepact. Misschien is het niet tegen Iran gericht. Misschien is het tegen Israël gericht. Denk bijvoorbeeld aan wat er gebeurde toen Qatar geïsoleerd raakte en problemen kreeg met de andere Golfstaten. Turkije stuurde toen daadwerkelijk militairen naar Qatar. Daarmee maakte Ankara tegenover de andere landen van de Gulf Cooperation Council duidelijk dat het bereid was troepen ter plaatse in te zetten om Qatar te beschermen. 

Misschien zien we nu iets vergelijkbaars. Misschien worden troepen opnieuw gepositioneerd zodat ze beschikbaar zijn voor andere mogelijke operaties. Denk bijvoorbeeld aan Irak en wat dat land eventueel zou kunnen doen wanneer het steun zou krijgen van Pakistan en Turkije. Irak bevindt zich geografisch gezien aan de flank van Israël en zou vanuit die positie mogelijk iets tegen Israël kunnen ondernemen. Ik kan moeilijk geloven dat deze landen werkelijk van plan zijn hun militairen op te offeren om Mohammed bin Salman te verdedigen. Maar ik kan wél geloven dat ze strijdkrachten positioneren met het oog op een mogelijk toekomstig conflict met Israël. En daarmee komen we opnieuw bij hetzelfde gevaar terecht: de regionalisering en uiteindelijk misschien zelfs de globalisering van dit conflict.

Oekraïne en het gevaar van een wereldwijd conflict

Voeg daar Oekraïne aan toe en het gevaar dat ook dat conflict verder regionaliseert of zelfs mondialiseert. Poetin spreekt inmiddels over wat Rusland zou kunnen doen wanneer Noorwegen en andere landen Russische schepen blijven onderscheppen of in beslag nemen. En als Kaliningrad werkelijk bedreigd zou worden en er daadwerkelijk troepen naartoe zouden worden gestuurd met de bedoeling het gebied in te nemen, dan hebben we een mondiaal conflict. Dan hebben we spanningen in het zuiden. We hebben ze in het centrum. En waarom zouden we dan niet zeggen dat we ze ook in het Noordpoolgebied hebben? Want ook daar creëren we momenteel allerlei nieuwe problemen.

De Verenigde Staten, Jemen en de Rode Zee

Nima Alkorshid: Larry, er bestond een soort overeenkomst tussen de Verenigde Staten en Jemen. Misschien stond die niet formeel op papier, maar er was ten minste een verstandhouding. Donald Trump verwees daar zelf naar toen hij besloot zich uit de militaire operaties in de Rode Zee terug te trekken. U herinnert zich dat waarschijnlijk. Dat gebeurde in 2025. Nu vinden opnieuw aanvallen op Jemen plaats en Amerikaanse tankvliegtuigen zouden Saoedi-Arabië ondersteunen bij operaties tegen Jemen. Hoe verandert dat de situatie rond Bab al-Mandab? Zouden Ansar Allah en de andere strijdkrachten daardoor hun beleid kunnen veranderen en opnieuw Europese of Amerikaanse schepen aanvallen — bijvoorbeeld vrachtschepen die goederen voor de Verenigde Staten of Europa vervoeren?

Wilkerson: Dat zou kunnen. Maar ik denk dat de Houthi's verstandig genoeg zijn om een belangrijk strategisch beginsel te begrijpen: het principe van het beperken van het aantal vijanden. Een land — of in dit geval een beweging — wil nooit méér vijanden hebben dan het tegelijkertijd aankan. Dat is een verstandig beginsel en ik denk dat zij dat begrijpen. Misschien hebben ze nooit een academisch werk over internationale betrekkingen gelezen, maar het principe begrijpen ze heel goed: Je wilt op geen enkel moment meer vijanden maken dan strikt noodzakelijk. Tegelijkertijd hebben ze in het verleden bewezen dat ze dergelijke operaties zeer selectief kunnen uitvoeren. Bij eerdere aanvallen leek hun criterium ongeveer te zijn: ondersteunt dit schip Israël? Hun argument was immers dat zij daarmee de Palestijnen verdedigden. In feite waren zij, naast Iran, vrijwel de enige regionale macht die daadwerkelijk militair optrad vanuit dat uitgangspunt. Wanneer ze hun acties opnieuw op die manier beperken, kunnen ze volgens mij in een groot deel van de wereld politieke steun of ten minste begrip behouden. En militair gezien kunnen ze dat waarschijnlijk ook aan. Dat hebben ze eerder aangetoond. Toen wij probeerden hen daarvan te weerhouden, hebben ze laten zien dat ze daartoe in staat waren.